Jak pisać pracę roczną lub referat

Referat (z łacińskiego Referre — wykładać, opowiadać) — krótka prezentacja ustna, streszczenie w pisemnej formie dowolnej pracy naukowej, treści przeczytanej książki itp.; wykład o dowolnym temacie w oparciu o przegląd różnych źródeł. Zazwyczaj celem referatu, przygotowanego przez studentów, jest wykazanie się wiedzą z zakresu konkretnego przedmiotu, tematu lub problemu oraz praktycznymi nawykami analizy naukowej i literatury naukowo-metodycznej.

Referat, jak i dowolny dokument tworzy się zgodnie z określonymi standardami, w Rosji – zgodnie z GOST. Nie obciążając was różnymi standardami, wymienimy podstawowe zasady pisania i prezentacji referatów z przykładami.

Wybór tematu referatu

Temat referatu zazwyczaj wybierany jest z listy ogólnej i uzgadniany z nauczycielem lub wykładowcą. Temat powinien być interesujący dla ucznia czy studenta. Przy pracy nad referatem zaleca się stosować nie mniej niż 4-5 źródeł.

Treść i struktura referatu

Proces pracy najlepiej rozbić na następujące etapy:

  1. Określenie i wyodrębnienie problemu
  2. Samodzielne zbadanie problemu na podstawie pierwotnych źródeł
  3. Przeprowadzenie przeglądu wybranej literatury
  4. Logiczne przedstawienie materiału

Rekomendowana struktura referatu

  1. Wstęp — nakreśla się cel i zadania pracy, uzasadnienie wyboru tematu i jego aktualności. Ilość: 1—2 strony.
  2. Część podstawowa — punkt widzenia autora na podstawie analizy literatury dotyczącej problemu. Ilość: 12-15 stron.
  3. Podsumowanie — formułuje się wnioski i propozycje. Podsumowanie powinno być zwięzłe, jasne, wnioski powinny wynikać z części podstawowej. Ilość: 1-3 strony.
  4. Wykaz zastosowanej literatury.

W referacie mogą być załączniki w postaci schematów, ankiet, wykresów i innych. W referacie powinny znaleźć się rysunki i tabele.

Tworzenie referatu

Tekst i jego struktura

Rozmiar czcionki 12—14, Times New Roman, zwykły; interlinia: 1,5—2; marginesy: lewy— 30 mm, prawy — 10 mm, górny — 20 mm, dolny — 20 mm.

Nie stawia się kropki na końcu nagłówka. Tytuły są zawsze wydzielone pogrubiona czcionką. Zazwyczaj: 1 nagłówek — czcionka 16, 2 nagłówek – czcionka 14, 3 nagłówek – czcionka 14, kursywa.

Interlinia między nagłówkami rozdziału lub akapitu a następującym po nim tekście, powinna być równa trzem odstępom. Aby po zredagowaniu pracy spis treści był uzupełniany automatycznie, koniecznie jest naniesienie tytułów rozdziałów w formie «Nagłówek 1», «Nagłówek 2», «Nagłówek 3».

Tekst drukuje się po jednej stronie kartki; przypisy i uwagi zaznacza się w samym tekście, tak [3, s. 55-56], lub na dole strony1. Do przypisów i uwag wykorzystuje się standardowe środki Microsoft Word:

1Sinkievich A.I. Umowy międzynarodowe, ukierunkowane na uregulowanie kwestii obywatelstwa. – M.: Prospekt, 2000. — s. 55—56.

Numeruje się wszystkie strony, zaczynając od strony tytułowej; numer strony umieszcza się na środku górnej części strony; na stronie tytułowej nie stawia się numeru strony. Każdy nowy rozdział rozpoczyna się od nowej strony.

Przyjęte jest zachowanie zasad typografii.

Strona tytułowa referatu

U góry umieszcza się pełną nazwę szkoły. Na środku umieszcza się temat referatu bez słowa «temat» i cudzysłowia.

Niżej, pośrodku nagłówka, należy wskazać rodzaj pracy i przedmiot (np. referat z literatury).

Jeszcze niżej, bliżej prawej krawędzi strony tytułowej, należy wskazać imię i nazwisko ucznia oraz klasę. Jeszcze niżej – imię, nazwisko i stanowisko prowadzącego i konsultantów, jeśli tacy byli. W dolnym polu wskazuje się miasto i rok napisania pracy (bez słowa «rok»).

Spis treści umieszcza się po stronie tytułowej, w którym wymienia się wszystkie nagłówki pracy i wskazuje się strony, od których się zaczynają. Nagłówki spisu treści powinny dokładnie odzwierciedlać nagłówki w tekście.

Sporządzenie wykazu literatury

Spis literatury powinien być „świeży”, źródła 5-7 letnie, rzadko można używać wczesnych prac, przy założeniu, że są unikalne.  

źródła podaje się w następującym porządku:

  • literatura prawodawcza, jeśli istnieje;
  • podstawowa i okresowa;
  • źródła internetowe, jeśli są.

Przykład sporządzenia bibliografii::

  1. Ustawa federalna z 31 maja 2002 r. №62-FZ «O obywatelstwie Federacji Rosyjskiej» (ze zmianami i uzupełnieniami z 11 listopada 2003 r.) // SZ FR. — 2002. — №22. — Art. 2031.
  2. Sinkevich A.I. Umowy Międzynarodowe, mające na celu rozwiązywanie problemów związanych z obywatelstwem. – M.: Prospekt, 2000.-s. 55-66
  3. Blinov A.B., Chaplin G.Y. Obywatelstwo Rosji: problemy i perspektywy//Prawo konstytucyjne i prawo wspólnotowe.
  4. Ostapov A. I. Sprężarki i ich struktura // Zasoby internetowe: compresium.ru